Zachowały się trzy kantaty, które Bach napisał na jedenastą niedzielę po Trójcy Świętej: Siehe zu, daß deine Gottesfurcht nicht Heuchelei sei, BWV 179; Herr Jesu Christ, du höchstes Gut, BWV 113 oraz Mein Herze schwimmt im Blut, BWV 199.
Mein Herze schwimmt im Blut to kantata solowa na sopran z towarzyszeniem kameralnego zespołu instrumentalnego złożonego z oboju, dwojga skrzypiec, altówki (obbligato w części 6) oraz basso continuo z fagotem i violone. Ze względu na pełne emocji arie i recytatywy sporanowe charakter tej kantaty jest porównywany często z operą barokową.
Kompozycja została wykonana po raz pierwszy w Weimarze 12 sierpnia 1714 roku. Bach zaprezentował ją ponownie Köthen transponując muzykę z c-moll do d-moll oraz w Lipsku w jedenastą niedzielę po Świętej Trójcy roku 1723 (8 sierpnia) dodatkowo zmieniając altówkę obbligato na wiolonczelę piccolo.
Tekst kantaty, w którym podmiot liryczny opisuje swoje swoją pełną dramatyzmu przemianę z "potwornego grzesznika" w dziecko Boże, przed którym otwarte są drzwi zbawienia, został napisany przez Georga Christiana Lehmsa. Nie jest pewne, czy Lehms i Bach znali się osobiście, jednak Bach musiał znać wydany przez Lehmsa w 1711 roku zbiór Gottgefälliges Kirchen-Opffer, ponieważ pochodzi z niego także tekst innej kantaty: Widerstehe doch der Sünde, BWV 54. Oprócz oryginalnej poezji Lehmsa, w szóstej części kantaty został wpleciony także tekst trzeciej zwrotki hymnu Johanna Heermanna Wo soll ich fliehen hin. Warto też dodać, że do tego samego tekstu muzykę napisał w roku 1712 w Darmstadt Christoph Graupner.
Zapraszam do posłuchania czwartej części kantaty, arii Tief gebückt und voller Reue w wykonaniu Elizabeth Watts (sopran) oraz The English Concert pod dyrekcją Harry'ego Bicketa.
Tief gebückt und voller Reue
Lieg ich, liebster Gott, vor dir.
Ich bekenne meine Schuld,
Aber habe doch Geduld,
Habe doch Geduld mit mir!
Pochylony, pełen skruchy,
Leżąc przed Tobą się korzę.
Wyznaję mą niegodziwość,
Lecz błagam, miejże cierpliwość
Cierpliwość dla mnie, mój Boże!