Zupełnie nieoczekiwanie wsiadłem w niedzielę do pociągu i pojechałem do wrocławskiego Narodowego Forum Muzyki, żeby posłuchać kompozycji synów Johanna Sebastiana Bacha w wykonaniu świetnych solistów i Wrocławskiej Orkiestry Barokowej. Ostatnio było fantastycznie, nie tylko dlatego, że spełniło się wtedy jedno z moich muzycznych marzeń (NFM: Koncerty brandenburskie). Nadzieje były więc ogromne. Powiem krótko: Było warto!

Nieczęsto gram na altówce. Prawie w ogóle. Jeśli już, sprawdzam po prostu, czy coś jeszcze zostało „pod palcami”. Dla niektórych moich przyjaciół jest to trochę niezrozumiałe, dla mnie zawsze było oczywistą oczywistością. I niedzielny koncert znowu dał jasną odpowiedź dlaczego tak właśnie jest. Tak, jak koncertował sobie z pianoforte Dominik Dębski w Koncercie podwójnym na pianoforte i altówkę Es-dur BR C44 Johanna Christopha Friedricha Bacha, a potem - już na drugim planie, ale wcale nie mniej wyjątkowo - Marcin Stefaniuk z fagotem w Grand Ouverture D-dur op. 18 nr 3 Johanna Christiana Bacha, nie grałem nigdy i nie było żadnych perspektyw na to, że kiedyś się to zmieni... 

Tyle w temacie altówek. Teraz rogi. Naturalne 😄.

Daniele Bolzonella i Jiří Tarantík dali w niedzielę pokaz waltorniowych fajerwerków. I to zarówno w mistrzowskich pianach w Koncercie na dwa klawesyny Es-dur Wilhelma Friedmanna Bacha (bezbłędne i czyste piano na rogach naturalnych... to dopiero Sztuka!), jak i w mocnych partiach wspomnianej już Grand Ouverture D-dur Johanna Christiana Bacha. Nie mogłem oderwać oczu, a uszy były zachwycone! I nawet nie brakowało mi trąbek i kotłów, bo wzmocnione partyturą Williama Forstera partie rogów zabrzmiały naprawdę nieziemsko.

Wiele było jeszcze pięknych punktów niedzielnego programu. Dużo by pisać...

Niesamowity był Marcin Świątkiewicz, który przeżywał muzykę z taką radością, że zdawał się tańczyć przy klawesynie i który nawet strony w nutach odwracał z tanecznym wdziękiem, a Aleksandra Rupocińska towarzyszyła mu w Koncercie podwójnym Es-dur Wilhelma Friedmanna Bacha z równą gracją i wirtuozerią. Oj, było gęsto!    W koncercie Johanna Christopha Friedricha Bacha z altówkami pięknie współbrzmiało - i za sprawą samego instrumentu, i dzięki krającej na nim Katarzyny Drogosz - pianoforte.  Zarówno altówka, jak i pianoforte mają pastelowe, nieco przytłumione i ciemne barwy, w przerwie koncertu nazwałem je „nieoczywistymi”, a kiedy zagrały razem, wyczarowały w Sali Czerwonej NFM atmosferę tajemniczą i intymną... Były i bezbłędne oboje, które stopione barwą z orkiestrą, nadały jej brzmieniu otwartości i pełni. I była wreszcie niezrównana orkiestra. W pierwszych trzech utworach zespół kierowany przez Jarosława Thiela zostawił pole do popisu solistom. W Grand Ouverture D-dur Johanna Christiana Bacha koncertował już cały zespół. Było charakternie i z pazurem. 

Nie jest tak, że Baroque Goes Nuts! lubi wszystko i wszystko mu się podoba. I dobrze. To zresztą istotna przewaga żywej muzyki nad studyjnymi nagraniami i powód, dla którego wyłączam czasem Różowy Głośnik (a nawet zdrowy rozsądek) i gnam na koncerty, czasem w miejsca bardzo oddalone i niespodziewane. Atmosfera sali koncertowej, możliwość zostania chociaż na chwilę częścią muzycznego przedstawienia i przeżywania razem z wykonawcami wielkich emocji, które towarzyszą muzyce to wartości bezcenne. Tak było i tym razem. Nie zrozumiałem do końca pomysłu na wykonanie rozpoczynającej program symfonii Johanna Christiana Bacha, ale w najmniejszym stopniu nie odebrało to niedzielnemu koncertowi magii. Koncerty Wrocławskiej Orkiestry Barokowej to zawsze gwarancja wielkich emocji, dobrego grania, cudownego nastroju. 

Chcę jeszcze!

PS. Jeżeli będziecie chcieli dowiedzieć się więcej o bohaterach niedzielnego koncertu (kompozytorach, wykonawcach, utworach), zapraszam do przeczytania bardzo dobrego omówienia koncertu autorstwa Krzysztofa Komarnickiego (Bach: następne pokolenie). 

________________

Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu
niedziela, 30 kwietnia 2017

Bach: następne pokolenie

Wykonawcy:
Jarosław Thiel – wiolonczela, kierownictwo artystyczne
Zbigniew Pilch – skrzypce
Dominik Dębski – altówka
Katarzyna Drogosz – pianoforte
Aleksandra Rupocińska – klawesyn
Marcin Świątkiewicz – klawesyn
Wrocławska Orkiestra Barokowa

Program:
Johann Christian Bach - Symfonia koncertująca na skrzypce i wiolonczelę A-dur W. C34
Johann Christoph Friedrich Bach - Koncert podwójny na pianoforte i altówkę Es-dur BR C44
***
Wilhelm Friedmann Bach - Koncert na dwa klawesyny Es-dur F-46
Johann Chrisitan Bach - Grand Ouverture D-dur (Symfonia na podwójną orkiestrę) op. 18 nr 3

zdjęcie ze strony oficjalnej Kerstin Behnke

1 marca 2017 roku

Filharmonia Pomorska im. I. J. Paderewskiego w Bydgoszczy

Capella Bydgostiensis

Daniel Rybicki - flet

Kerstin Behnke - dyrygent

Johann Bernhard Bach, Uwertura-Suita nr 4 D-dur

Carl Philipp Emanuel Bach, Koncert fletowy d-moll WQ 22

Johann Christian Bach, Symfonia Es-dur op. 9 nr 2

W Filharmonii Pomorskiej zabrzmiała muzyka trzech Bachów: Johanna Bernharda, Carla Philipa Emanuela oraz Johanna Christiana. I zabrzmiała naprawdę nieźle.

Uwertura-Suita D-dur Johanna Bernharda Bacha, która przetrwała do naszych czasów dzięki zapisowi nutowemu jego kuzyna w drugiej linii - Johanna Sebastiana była zagrana przez Capellę Bydgostiensis punktualnie i precyzyjnie, w dobrych tempach, ze swadą i pasją. Myślę, że to przede wszystkim zasługa dyrygentki, która wydaje się być interpretatorem - jak to się teraz mawia - historycznie świadomym. Słynie też z wykonań dzieł nieco zapomnianych, bardzo często bardzo niesłusznie, bo Suita Johanna Bernharda Bacha w niczym nie ustępuje suitom orkiestrowym jego słynnego kuzyna. Jan Sebastian wykonywał zresztą suity Johanna Bernharda ze swoim zespołem.

Koncert fletowy Carla Philipa Emanuela Bacha, który usłyszeliśmy jako drugi to popis wybitnego instrumentalisty, którego bydgoscy melomani znają z jego występów w składzie Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Pomorskiej. Daniel Rybicki, którego bardzo dobrze pamiętam z brawurowego wykonania partii fletowych w Bolero Ravela i Popołudniu Fauna Debussy'ego dał dziś w wirtuozowskim koncercie fletowym d-moll Carla Philipa Emanuela Bacha pokaz swoich naprawdę olbrzymich umiejętności. Po zagranym w iście diabelskim tempie Allegro di molto zgromadzona w foyer Filharmonii Pomorskiej publiczność nagrodziła artystów oklaskami, które zdawały się nie mieć końca...

Na koniec koncertu Capella Bydgostiensis w składzie powiększonym o dwa oboje i dwie waltornie zagrała Symfonię Es-dur op. 9 nr 2 Johanna Christiana Bacha. Chciałoby się słyszeć takie waltornie na każdym koncercie. Ich brzmienie było szlachetne, stopliwe i czyste. Nawet w piano.

Brawa należą się też za wprowadzenie do koncertu. Nie lubię długiej gadaniny, wolę słuchać muzyki. Ale wprowadzenie, które zrobiła dzisiaj Emilia Czekała było naprawdę dobre. Zwarte, ciekawe i bez kartki, która czasem bywa większym ciężarem niż pomocą.

Na koniec uwaga trochę poza dzisiejszym koncertem... Od kilku dni jednym z tematów moich prywatnych rozmów jest rola kobiet w muzyce. Strasznie ich mało nie tylko w muzyce dawnej, ale nawet wśród kompozytorów współczesnych... Powstało na ten temat wiele dobrych tekstów, do tematu jeszcze wrócę. W każdym razie, jak to już u mnie w zwyczaju zdarzył się kolejny ciekawy przypadek. Otóż Kerstin Behnke, która poprowadziła dzisiaj Capellę Bydgostiensis zajmuje się ze szczególnym zainteresowaniem i z dużymi sukcesami przywracaniem do muzycznego życia zapomnianych dzieł napisanych przez kobiety-kompozytorki. Poprowadziła na przykład premierowe wykonanie orkiestrowej wersji "Hymne au Soleil" Lili Boulanger zrekonstruowanego przez berlińskiego kompozytora Oliviera Korte.

Może taki "kobiecy" koncert przygotowany przez Kerstin Behnke byłby pomysłem na następny sezon artystyczny Filharmonii Pomorskiej? Byłoby fantastycznie 😀.